Overlijdensbericht en herinneringsplaats van

Rolf Meijers

29-05-198031-10-2020
      De waarheid dringt niet tot ons door.
      Tot ons groot verdriet maar met een onuitwisbare herinnering
      aan zijn veel te korte leven, hebben wij plotseling
      afscheid moeten nemen van onze lieve Rolf.

      Voeg uw reactie of herinnering toe met:

      Tips over condoleren of herinneringen delen?

      • Fijne vent!
        reactie 104   |   niet OK
        Lieve Rolf,

        Al sinds 1998 bevriend, samen gestart bij Medische Biologie, samen begonnen en ontgroend bij VV, samen feestjes gevierd en samen verdriet gehad. Bij jou zijn voelde altijd een beetje als thuis komen. Altijd even een knuffel, altijd gewoon lekker jezelf kunnen zijn. Altijd een goed gevoel. Je was een fijne vent.

        Ik kan me niet voorstellen dat je er niet meer bent. Ik mis je nu al ontzettend veel en zal dat mijn hele leven lang blijven doen.

        Ik ga er maar vanuit dat we elkaar ooit weer eens zullen zien, dat geeft me troost. Waar je nu ook bent, je bent iig niet alleen. Doe je het een beetje rustig aan dan?

        Tot ooit,
        Ik houd van je.
        Jelger

        Jelger - Zaandam
        19 november 2020

        Deel deze pagina:

      • Foto
        reactie 103   |   niet OK

        Het werd avond.
        Zijn wij uitgevochten, vroeg een man.
        Wij zijn uitgevochten, zei een engel

        en hij tilde de man op, hield hem tegen het licht
        en zei: je bent doorzichtig, nu.

        Laat me maar los, zei de man
        en de engel knikte en liet hem los.

        De man woei weg

        - Toon Tellegen -

        Lieve Rolf,
        Jij hebt de wereld zoveel mooier gemaakt, zoveel kleur gegeven. Je zag het zelf niet meer... de liefde om je heen, het licht, de kleur, de glitters. De glans was er af. Zo hard gevochten, moegestreden.
        Toen ben je weggewaaid. En wij kunnen alleen nog zwaaien naar je, en kushandjes blazen. Denken aan jou, lachen om jou, huilen om jou. Laat me maar los, zei jij. Dus we geven je een kus en laten je los.


        Carin - Utrecht
        19 november 2020

        Deel deze pagina:

      • Glue
        reactie 101   |   niet OK
        Lieve Rolf,

        Het heeft even geduurd voor ik woorden kon geven aan mijn gevoel.
        Geen woorden die op zijn plaats vallen, geen plek kunnen geven.
        We zagen elkaar af en toe. Als we elkaar zagen was het goed en leuk.

        Je afscheid gaf me rust en het nummer Glue van Bicep wat gedraaid werd op je afscheid heeft me voor altijd verbonden aan jou. Hoe mooi dat muziek verbind.
        Rust zacht Rolf en hoop dat je rust hebt gevonden.

        Dirk

        Dirk - Son en Breugel
        18 november 2020

        Deel deze pagina:

      • Rolf,
        reactie 102   |   niet OK

        Wat een geluk heb ik gehad. Dat ik last minute in 2013 een reis boekte naar Brazilië en je daar leerde kennen. De meest sociale jongen die ik ooit heb ontmoet met de mooiste blauwe ogen die ik ooit heb gezien. Die superlief was en alles met 200% overgave en enthousiasme deed. You swept me off my feet. De vakantieliefde werd een relatie. We hebben samen veel geleerd, gezien, gedaan en herinneringen gemaakt. Toen we zagen dat we niet bij elkaar pasten gingen we uit elkaar, maar bleven in elkaars leven. De relatie werd een vriendschap. We konden altijd bij elkaar terecht. Het exen-nazorgpakket noemden we dat voor de grap.

        Dit jaar ging het niet goed met je. Maar je hield contact. Ik wist dat je niet happy was met je therapie, maar ik had hoop/ging er vanuit dat je weer op zou veren. Zoals in juli. Toen kwam je naar Den Haag, met een Catanspel als cadeau. We zijn, nadat je het langste potje ooit won (eigenlijk won je altijd), midden in de nacht nog naar het strand gereden om vallende sterren te zien. Je straalde toen en leek bijna je oude zelf.

        Ik heb onderschat hoe slecht je je op het laatst voelde. Dat je blijkbaar zó ongelukkig was. Hoe donker het in je hoofd was, toen je in oktober op bezoek kwam. Ik hoop dat er een kalmte over je neerdaalde toen je koos voor je einde. En dat je nu je rust hebt gevonden.

        Het liefst wis ik de laatste maanden uit mijn geheugen. En herinner ik je als de sprankelende jongen met wie ik een berg beklom in Frankrijk, met wie ik lange gesprekken had, die altijd iets moois maakte in de keuken, die me kamperen en festivals leerde waarderen en met wie ik ook vele fijne rustige avonden op de bank heb gehad. De lieve vriend, de avonturier, de schop onder mijn kont, de lieve oom, soms de onzekere jongen maar altijd het stralend middelpunt. Je hebt me geleerd meer te genieten van het moment en me laten zien dat extra liefde en energie altijd in veelvoud terugkomen. Dankjewel. Ik ga je ontzettend missen.

        “Grief I’ve learned, is just really love. It’s all the love you want to give, but cannot. All that unspent love gathers in the corners of your eyes, the lump in your throat and in that hollow part of your chest. Grief is just love with no place to go.”
        Liefs,
        Elif




        Elif - Den Haag
        18 november 2020

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 100   |   niet OK
        Tonight the wolf's behind the glass
        Sleep tight
        And lay your head to rest
        - Blaudzun

        Lieve Rolf, met je fonkelende ogen,

        Ik ga je missen, of doe dat eigenlijk nu al. Elke avond werp ik een klein handkusje naar je foto. De foto waarop je zo mooi straalt. En dan spijt het me zo dat het leven voor jou niet heeft kunnen worden wat het zou moeten zijn, zorgeloos en vol licht.
        Ik hou vast aan de herinneringen van alle mooie momenten met jou. De momenten waarop er wel licht was.
        En ik geloof erin, dat je daar nu weer bent, in het licht.

        Kus,
        Hannah

        Hannah - Bilthoven
        18 november 2020

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 99   |   niet OK
        Een wegvliegende vogel
        Geen pijn en geen leed meer
        De zon voelen na de regen
        Een regenboog hoog aan de hemel
        Je glimlach elke dag en nacht

        - Vrij naar tekst van Paul Elstak

        Lieve Rolf,

        Ongeloof overheerst nog steeds. Naast verdriet. Dat het toch zo moest gaan.

        Herinneringen ophalen gaat met een lach en een traan. Ik probeer het toch. Ik heb je 20 jaar gekend als lief, gezellig, kleurrijk, energiek en gepassioneerd. En niet alleen over feestjes.

        Kasten vol spelletjes, voor lange avonden met veel mensen. Dixit met alle vrienden en kids met Oudjaar. Fanatiek, maar vooral gezellig.

        Eten hield je van. Begin dit jaar heb je nog heerlijk voor ons gekookt voor een avondje poker. Je likte het liefst je bord schoon, en niet alleen dat van jezelf. Passie.

        Weekendjes weg, vakanties met VV was je altijd bij. Wat zijn we op veel plekken geweest met z’n allen: Berlijn, Kreta, Londen, Barcelona (Lloret de Mar), Split, Liverpool, Ardennen, Glasgow,... Dit jaar kon je niet mee. Je belde me hierover: Bruni had haar musical en als haar favoriete oom wilde je vooraan zitten. Passie voor je zus en haar kids.

        Mooie festival herinneringen heb ik natuurlijk ook. White Russian stockoplossing maken (ik deed ‘t verkeerd). Je had goede intuïtie voor tenten waar later het meeste spektakel bleek. Hoe je een heel zomer-festival-schema maakte en toch even Vlieland aandeed waar wij festivalden. Of de ITGWO storm in 2015, waarbij jouw VW bus-tent het bijna begaf, en Ilse (toen 4) de hele ochtend veilig en gezellig tussen jou en Elif doorgebracht.

        En passie voor muziek natuurlijk. Dansend maakte je vrienden, je creativiteit viel op. Je lach. Je energie. We hebben veel lol gehad. Je hebt onbewust veel mensen gabberles gegeven, mijn kids deze zomer nog op de camping: “hoort 100% bij de opvoeding”, aldus Jacq.

        Lieve Rolf, je was lief en behulpzaam. Gepassioneerd. Kleurrijk. Onze regenboog hoog in de hemel. We willen allemaal weer jouw glimlach elke dag en nacht.

        Dankjewel voor alle mooie herinneringen.
        Liefs, Stefan

        Stefan - Oud-Zuilen
        18 november 2020

        Deel deze pagina:

      • Lieve Rolfie
        reactie 98   |   niet OK
        Zo veel kleur, zo veel lol, zo veel knuffels... en zo veel worsteling. Jij doet niets 'een beetje', en dat maakt je zo mooi. Geschrokken en verdrietig nemen we hier afscheid, maar je blijft altijd deel van ons.
        Ik hoop dat je nu oneindig rust, licht en warmte om je heen hebt en dat ik je ooit nog een knuffel mag geven...

        Irene - Oud-Zuilen
        17 november 2020

        Deel deze pagina:

      • Lieverd
        reactie 97   |   niet OK

        Lieve Rolf.
        Waar ga ik beginnen?
        Je keuze moet ik respecteren. Dat valt niet mee. Het is gewoon niet te begrijpen. Je laat veel mensen ontredderd achter. Het doet pijn dat je je zo alleen hebt gevoeld. Je hebt zo ontzettend veel mooie mensen om je heen verzameld door je vrolijkheid, je energie. Je bent zo’n fijne vent.

        Wij kennen elkaar al heel lang. Mijn eerste herinnering is dat wij samen naar de Bergeijkse visvijver fietsten met onze viskar vol proviand. Ook als we niets vingen was het er heerlijk. Een dag in de stromende regen hebben we samen vijf karpers gevangen! We hengelden ze één voor één trots naar de kant. Opmeten en wegen, en weer terug. Stiekem sjekkies rollen, zo spits mogelijk, spelen met messen, vuur. Sterke verhalen vertellen, droge moppen tappen.

        Als je kaarten had voor Hans Teeuwen of Bert Visscher in de Kattendans dan mocht ik mee. We hebben ze nog jarenlang nagedaan geloof ik.
        Het vissen werd vervangen door op stap gaan, dansen en bier drinken in de Xanadu.
        We waren onafscheidelijk. Met dezelfde jasjes en kuif waren we binnen de kortste keren wereldberoemd in de Kempen. Samen met de mannen op onze eerste vakantie. Dankzij de hulp van jouw ouders kon deze op het laatste moment alsnog doorgaan.

        Toen ging jij studeren in Utrecht. Jij op kamers en ik bleef in het zuiden. Gelukkig was dat niet het einde van onze vriendschap. We mochten regelmatig met een hele delegatie afreizen naar de grote stad alwaar jij ons als een heer ontving. Je droeg er zorg voor dat we integreerden met je Utrechtse wereld. Het leek allemaal als vanzelf te gaan, maar dat was een groot talent van je.
        Je wist mensen bij elkaar te brengen en met elkaar te verbinden.

        Nooit heb ik begrepen waar je die energie vandaan haalde, je ging er altijd 100% voor. Er was nooit een probleem, discussie of onenigheid. Je kende de line-up van buiten, artiesten bij naam en wist het allemaal. Heerlijk vond ik het om te gaan. Ik ga naar mijn vriend in Utrecht vertelde ik altijd trots. Aan het einde van de winter kreeg ik altijd een overzicht van de plannen voor de zomer. Ik koos er dan aantal waar ik aanhaakte en je wees me dan de weg.

        Helaas begon dit jaar met het nieuws dat de festivals niet door konden gaan. Ik moest gelijk aan je denken en we gingen plannen maken zodat we elkaar zouden zien. Contact maken verliep moeizaam. Er waren problemen. Op jouw verjaardag was er een weerzien. Je vertelde over die problemen. Je wist het precies uit te leggen. Het waren slechts chemische verbindingen, die niet lekker liepen en er was hulp. Als het niet zou gaan ging je weer naar Bergeijk. Het was beangstigend, maar je stelde ook gerust. We hebben daarna nog fijn gefeest in de polder. Ik hoopte je daarna weer te zien, maar later bleek dat het besluit was genomen. Het voelt alsof je door mijn vingers bent geglipt.

        Eens zie ik je weer. Dat duurt nog even, maar in de tussentijd ga ik je overal zien, zoals in al je vrienden en zoals in je sterke zus. Ik zal vaak aan je denken en trots over je vertellen. Dank voor die vele onuitwisbare herinneringen, dank voor elk moment. Eens zie ik je weer en dan is het ouwe jongens krentenbrood. Dan vertel je me wat je plannen zijn, haak ik aan en wijs je me de weg.

        Marcel.


        Marcel - Lommel
        17 november 2020

        Deel deze pagina:

      • Laten we dansen...
        reactie 96   |   niet OK

        Lieve Rolf,
        Lieve ouders, Jacqueline en kids,
        Lieve verdere familie,
        Lieve vrienden,

        Wat moet je zeggen als een fijn vriendje uit het leven stapt om op een andere plek -voorlopig zonder ons - verder te dansen? Ik was sprakeloos. Verdoofd. Overrompeld. Verlamd. Totdat ik met dochter Linn een dansje maakte op het prachtige nummer ‘Laten we dansen’ van Diggy Dex en Paul de Munnik. De woorden raakten me diep. Omdat het zo dichtbij mijn emoties kwam. Plots dansten prachtige herinneringen door mijn hoofd. Feestjes met jou, bij Mebiose, op Lowlands, thuis. Oneindige knuffels. Jouw blije ogen vol liefde en ondeugendheid. Zelfs laatst bij het afscheid van onze lieve Patrick was het even een feestje en luisterden we naar fijne hitjes, hadden diepe gesprekken en proostten we op het leven. Even danste je met Linn en mij mee, daar in de Hillywood woonkamer. En zag ik ook je blije doch zorgelijke blik van de laatste tijd.

        De tekst van ‘laten we dansen’ heb ik iets aangepast voor jou, en vooral als troost voor iedereen die jou lief heeft. Ik berust me in het feit dat jij nu rust hebt. Ik blijf dansen, met jou in gedachten. Dank voor alle fijne momenten vol levensvreugde!

        Liefs Kristy


        Ik ben hier als je me nodig hebt, hier als je me zoekt
        Pak m'n hand vast nog een keer, nog één keer op verzoek
        Laten we dansen tot je voeten niet meer kunnen
        Dansen tot het licht wordt en dan opnieuw beginnen
        Laten we dansen

        Wat zou je doen als er niets valt te zeggen
        Niks te verklaren of niets uit te leggen?
        Ik weet nog maar een klein beetje van het leven
        Ik heb de wijsheid nog niet in pacht, hier bij dezen, nee
        Alleen het besef dat het soms niet eerlijk is
        Maar wat koop je daarvoor als het lot beslist?
        En je kan niks doen, alleen maar wachten
        En tegen beter weten in met dat lot blijven lachen
        Het is een ultieme test voor een klein beetje rust
        Maar dit gun je niemand, ik blijf bij levenslust
        Plus het feit dat dansen de beste optie is
        Want de definitie van een optimist was jij
        En je kent mij, ik ben daar gevoelig voor
        We moeten door maar tegen welke prijs

        kom laten we dansen
        laat je dragen op een zee van uitgestoken handen
        Niemand kan het doen met zulke grote lasten
        Niemand die kan alles hier zonder iemand anders
        En iedereen z'n route
        Misschien kan de wetenschap dat je nu rust hebt de pijn wel wat verzachten
        Het lot bracht jou en het licht samen en kijk waar wij als nabestaanden staan
        Na 20 jaar was jij nog steeds de jongen van 8
        Vol levenslust en een eigenwijs karakter
        Gezegend met de neiging om te blijven dansen
        Het was verleidelijk jezelf te verliezen
        Datgene wat geweest is, alsof er niks verandert
        Maar hoe groter de pijn en hoe groter het gemis
        Laat je beseffen dat de liefde groter is
        Voor de dood, niet voor het leven
        Wat had ik je graag mijn hand gegeven
        Om je te laten voelen dat ik er was voor jou, altijd

        Laten we dansen

        Dans om te beseffen, dansen om te vergeten
        Dans om los te laten wat je even niet wilt weten
        Dansen zonder reden
        dansen om te bewegen
        Dansen om te hopen
        hopen, hoop doet leven
        Dans met mij vanavond
        dans tot alles stil staat
        En nu het licht uit is gegaan, blijf ik aan jouw kant staan

        Laten we blijven dansen


        Kristy - Hilversum
        17 november 2020

        Deel deze pagina:

      • Persoonlijke reactie...
        reactie 95   |   niet OK
        Lieve Rolfje,
        Twee weken voorbij maar ik kan nog steeds niet zomaar verder, dat kan ik niet. Het kost me enorm veel moeite alles onder woorden te brengen, en nog steeds lukt me dat niet goed.
        Al meer dan 20 jaar was je mijn maatje en je laat een diep gapend gemis achter. Wat had ik graag een deel van je last op me genomen als het had gekund, en als je het had toegestaan... Maar dat kon niet...
        Ik keek tegen je op want je had altijd een antwoord of hulp paraat, onvoorwaardelijk was jij er voor mij en anderen. Maar ik wist ook dat wij er voor jou moesten zijn, dat jij ook ons nodig had.
        Jij leerde mij een festival meemaken zoals geen ander en geen enkel festival wordt meer hetzelfde. Wat hebben wij met tranen in onze ogen gelachen, geschreeuwd, gesprongen, gehuild en gezongen. Maar jij gaat geen enkel festival of feest meer missen want je zal er voortaan voor altijd bij zijn.
        Ik wil nog zoveel tegen je zeggen…Ik leerde je kennen toen je de glitters en het licht in je ogen had. De glitters en het licht zijn nu in onze ogen als we aan je denken en je zien…
        Tot ooit, ik hou van je,
        JP


        JP - Utrecht
        16 november 2020

        Deel deze pagina:

      Laat nabestaanden weten dat u aan hen denkt

      Plaats een reactie