Gedichten na het overlijden door zelfdoding

Gedichten na het overlijden door zelfdoding

Hier vindt u gedichten die woorden geven aan een verlies dat vaak gepaard gaat met heftige emoties en veel vragen.

Ik heb je lief, al ben ik niet meer...Dichter onbekend

Ik heb je lief,
al ben ik niet meer hier
en jij niet meer bij mij
want wat je mij hebt gegeven
in een onderbroken leven
beschermt mij tegen de allerergste kou
Ik heb je lief
wat jij hier achter liet
is meer dan een gedicht
een zomeravond in het riet
bij het allerlaatste licht
Ik heb je lief
en ken je naam
en zal je nooit vergeten
Ik vond dat jij dat hier ver vandaan
toch eventjes moest weten

De maan zo mooi, van wolken vrij z...Herman Pieter de Boer

De maan zo mooi, van wolken vrij

zo zoel, een zomerlichte nacht

verzonken in mijn mijmerij

heb ik steeds aan jou gedacht

en hoe jij zomaar bent gegaan

zo zacht naar een ander bestaan

 

je bent niet meer, maar toch en toch

ik ben nog altijd niet alleen

bijna nabij voel ik je nog

je adem en gedachten om mij heen

bijna nabij, ik voel je nog

je adem om mij heen

 

bewegingloos bij ’t open raam

het lijkt of iets er naar me wenkt

het glimlacht zacht en zegt mijn naam

ben jij het die daar even aan mij denkt

het eerste licht, voorbij de nacht

was jij dat die aan mij dacht

AfscheidAnita Cats

Angst en liefde

stilte

afscheid

 

hier zijn geen woorden meer

de wind draagt

adem

 

ver weg

een zachte klank

open

zuiver

 

vaarwel

een diepe roep

welt op uit mijn ziel

 

verspreidt zich op

golven van licht

onhoorbaar gehoord

oneindig ver

 

dichtbij

een traan

van mij.

DiamantMarinus van den Berg

Je licht

zal ik niet doven.

 

Je naam

laat ik niet doden

door het zwijgen.

 

Je licht

zal ik verspreiden.

 

Je verhaal

zal ik doorvertellen:

wie je was,

wie je wilde zijn,

wat je betekende.

 

Zo zal de steen

van mijn verdriet

geslepen worden

tot een diamant.

Een ster aan ’t firmament,

waar jij gezien zult worden,

waar jij zult schitteren.

EenzaamheidAlfonsina Storni

Ik zou mijn hart zó

het dak op kunnen gooien:

het rolde dan

ongezien weg.

 

Ik zou mijn pijn

kunnen uitschreeuwen

tot mijn lijf zou breken:

dat zou dan verglijden

in de stroom van de rivier.

 

Ik zou op het platte dak

de zwarte dans van de dood

kunnen dansen:

de wind zou mijn dans

meevoeren.

 

Gaf ik de vlam in mijn borst vrij spel,

dan kon ik die

laten tollen

als een dwaallicht:

de straatlantaarns

zouden hem doven.

En toch niet alleenDichter onbekend

Waarom?

het gebeurt dagelijks en toch…

ineens wordt je leven dan doorkruist

en afscheid nemen weegt zo zwaar

maar waarom?

jij was veel meer dan zomaar mens

niet zomaar doodgewoon goddank

ik ben een stuk van mezelf kwijt.

 

Doodstil is het

En zoveel vragen blijven vraag

Nu lijkt de tijd wel stil te staan

In tranen pijn verdriet wanhoop

En toch niet alleen…

 

ik geloof

dat pijn kan wijken voor wat vreugd

herinnering wordt dankbaarheid

zo zijn wij antwoord voor elkaar

en daarom

probeer ik te delen van mezelf

draag ik je kostbare geschenk mee

en blijf jij leven in mijn hart

 

Doodstil is het

En zoveel vragen blijven vraag

Nu lijkt de tijd wel stil te staan

In tranen pijn verdriet wanhoop

En toch niet alleen

Het ga je goeddichter onbekend

Het ga je goed

Maak je geen zorgen om ons

We zullen je missen

We laten je gaan in het vertrouwen

Dat we eens zullen begrijpen

Waarom je ging

Over zelfdodingMarinus van den Berg

 

Bij wie kan ik schuilen

in dit uur

in deze vreemde dagen,

de dood om mij heen,

nog zo onverwacht toch

na alles.

 

Bij wie kan ik huilen

in deze dagen

bij dit afscheid

van jou,

die als levensdood

geen plek meer vond

om te schuilen.

 

Jij verlangde zo naar een plaats

om te schuilen.

Nergens kon jij die vinden.

Jij huilde van binnen

al jouw jonge jaren,

totdat je nog slechts naar

de dood kon verlangen.

 

Jij ging stil van ons weg,

eenzaam en zonder gerucht;

in de vroege ochtend.

Jij kon niet meer opstaan.

Jij ging een ander licht

tegemoet

vriendelijk en veilig

om bij te schuilen.

 

Mag dat Licht jou groeten

en omarmen,

een schuilplaats

voor jou zijn.

RaadselClaire vanden Abbeele

In het raadsel van jouw heengaan

ligt mysterie dat me niet loslaat.

Slechts vaag vermoed ik iets van Licht

en oneindigheid en eeuwigheid van leven.

 

Door het raadsel van jouw heengaan

zwellen woorden in mijn keel

en begraven zich verlangens

voor altijd

in mijn gespleten hart.

 

Door het raadsel

breekt mijn waan van onverwoestbaar geluk.

Hebben we ooit gedacht

dat ons niets meer kon gebeuren?

Te laat gehoordDimphy Noordermeer

k heb naar je geluisterd, maar je te laat gehoord

Ik heb je bezocht, maar niet echt gezien

Ik heb je omhelst, maar niet echt gevoeld

 

dat spijt me

 

Jouw keuze, maakt ons bewust

Hoe belangrijk echte verbinding is

luisteren tussen de regels door

elkaar erkennen en waarderen

laten we elkaar lief hebben

precies zoals we zijn.